यद्पी दृष्टिविहीन लगायत अपाङ्गता भएका महिलाहरुको सामाजिक जीवनलाई मर्यादित भने अझ बनाउन नसकिएको महसुस हुन्छ। संस्थाले अपाङ्गता भएका महिलाहरुको न्यायमा पहुँच पुर्याउन कसरत गरिरहे तापनि कानुनी तथा सामाजिक चुनौति पार गरेर हिंसा प्रभावित महिलाको जीवनमा टेवा पुग्ने गरी मनन्योग्य उपलब्धि हाँसिल गर्न नसक्दा मन विह्विलित हुन्छ । हिजो बेरोजगार साथीहरु धेरै थिए । अहिले रोजगार साथीहरुको सङ्ख्या बढ्दो क्रममा छ, जुन नवीनतम प्रविधि र शिक्षाले दिएको अवसर पनि हो ।
आजसम्म संस्थाले आफ्नो भविष्यका सुस्पष्ट रेखा कोर्न नसके पनि केही नेतृत्वमा पुग्ने साथीहरु जन्माइसकेको छ । केही साथीहरु छुट्टै दृष्टिकोण बोकेर स्वतन्त्र संस्था स्थापना गर्न सफल भएका पनि छन् । केही साथीहरु नेतृत्व जीवनबाट नै अलग रहेका छन् । संस्थामा नेतृत्वहरुको आउने जाने सङ्ख्या र क्रमलाई गहिरेर विश्लेषण गर्दा नेतृत्व एकै झण्डा र लोगोमा अडिग हुनुपर्छ भन्ने होइन, तर एकै ठाउँमा रहेर सपना बुन्न सकिन्छ, इतिहास कोर्न सकिन्छ र सँगै हिंड्दा टाढा पुग्न सकिन्छ भन्ने विचार भने बाँड्न नसकेको प्रतीत हुन्छ ।
संस्था लिनलाई होइन, दिनका लागि हो, जुन समय, ज्ञान र श्रम खर्च गरेर लक्ष्यित समूहको जीवनमा बहार, ओठमा मुस्कान भर्ने अभियान हो । यो अभियानको परिभाषा फेरिएजस्तो लाग्छ । किनकी विद्यार्थी जीवनमा आफ्नो छात्रवृत्तिको रकम खर्च गरेर अभियानमा हिंडेको म आज कुनै कार्यक्रममा भाग लिने कामलाई पनि पैसासँग तुलना गरेको देख्दा अचम्मित हुन्छु र दुखी हुन्छु। शायद अहिलेका पुस्तालाई समय र पैसा दुबैको महत्व पनि बढ्दै गएको हुनुपर्छ । वास्तवमा आवश्यकताहरु समेत फेरिएका छन् । म पनि कर्मचारी जीवनमा उच्च जिम्मेवारीमा पुगेकाले संस्थाको सल्लाहकारको जिम्मेवारी मात्र निभाउन सक्ने अवस्थामा छु ।
संस्था पनि सन्तान जस्तै रहेछ-सधैं पालनपोषण गरिहरनुपर्ने। संस्थामा समय दिने साथीहरुको कमी भएको आभासले यसको भविष्यको चिन्ता हुने रहेछ । आज यो स्मृतिका पानामा रहेका केही कुरा यहाँ शब्दमा आकार दिने कोशिश गर्दा न्याय नै होला भन्ने सोचेर स्मृतिलाई सकार रुप दिएँ। अन्य नेतृत्व जीवनका पाटाहरु यस लेखमा समेटिएका छैनन्। नेत्रहीन महिला संघ, नेपाल स्थापनापछिका संघर्ष र उतारचडावमा मेरो समयका हिसाबले त्यति ठूलो योगदान रहेन । तथापी यो यात्रामा सुरुका दिन, बीचको समय र वर्तमानको समयमा सहयात्री बन्नुभएका साथीहरु, बहिनीहरु र संस्थालाई कर्मभूमिका रुपमा अपनाएर अनवरत लाग्ने मेरा अनन्य मित्र सीता सुवेदीलाई साधुवाद अर्पण गर्न चाहन्छु ।
(नीरा अधिकारी नेत्रहीन महिला संघ नेपालको संस्थापक अध्यक्ष, हाल उपसचिव-महिला, बालबालिका तथा ज्येष्ठ नागरिक मन्त्रालय)
